VOORBEELDCONTENT: Webdog levert nog geen content. Deze teksten zijn tijdelijk.
Portret van Anne-Mathije Bogerd
Foto: Valerie Granberg

Wie ik ben

Wie ik ben in hemelsnaam

Het is waanzinnig ingewikkeld om jezelf te omschrijven, want er ontstaan direct filosofische vraagstukken.

Als ik mezelf moet omschrijven, dan moet ik ook ‘Persoon(lijkheid)’, ‘Jezelf’, ‘Karakter’, ‘Het leven’ en nog zoveel meer begrippen uitzoeken. Laat ik dat niet doen, daar heeft echt helemaal niemand zin in. Zeker niet als je iemand wil boeken voor een stevige opdracht, dus ik zal het eenvoudig houden. En daarnaast ook persoonlijk.

Samen met mijn verloofde woon ik in Leerdam. Ook daar breng ik filosofie midden in de samenlevende Leerdammers. Niet als iets voor academici, maar als iets voor iedereen die nieuwsgierig genoeg is om zijn eigen denken te onderzoeken. Ik lees veel, trek graag met mijn kano de natuur in of neem een frisse duik. En eigenlijk ben ik nooit helemaal vrij, want ik blijf me verwonderen over mensen, over de samenleving en over de vragen die we onszelf misschien te weinig stellen.

Heilige overtuiging

Ik geloof dat de meeste maatschappelijke problemen beginnen waar mensen ophouden elkaar werkelijk te begrijpen.

Daar ontstaat polarisatie. Daar lopen systemen vast. En daar begint mijn werk.

Mijn nieuwsgierigheid naar mensen begon al vroeg. Toen ik een jaar of tien was, las ik De hut van Oom Tom. Ik weet nog hoe dat boek me raakte en dat ik letterlijk ziek werd. Hoe konden mensen elkaar zó behandelen? Jarenlang bleef die vraag me bezighouden. Mijn mensbeeld werd somber. Inmiddels kijk ik daar anders naar. Ik heb gezien waartoe mensen in staat zijn wanneer angst, macht of onverschilligheid de overhand krijgen. Maar ik heb minstens zo vaak gezien hoeveel wijsheid er ontstaat wanneer mensen zich waarachtig gezien en gehoord voelen. Dat vertrouwen in de mens is niet naïef. Het is gegroeid doordat ik de praktijk van dichtbij heb leren kennen.

Schijn en werkelijkheid

Mijn eerste leerschool was dan ook niet de universiteit, maar de praktijk.

Ik werkte in de gehandicaptenzorg, later in de jeugdzorg en vervolgens binnen de inspectiewereld. Daar ontmoette ik mensen voor wie beleid geen abstract begrip is, maar dagelijkse werkelijkheid. Ik zag professionals die iedere dag het verschil wilden maken, bestuurders die oprecht het goede probeerden te doen en inwoners die zich niet gehoord voelden. Niemand begon de dag met slechte bedoelingen. En toch liepen we vast. Die ervaring liet me niet meer los.

Steeds opnieuw zag ik hoe gemakkelijk we denken dat we begrijpen wat er speelt. We maken beleid, schrijven visies en verdedigen standpunten, terwijl we soms vergeten eerst goed te kijken. We verwarren onze ideeën over de werkelijkheid met de werkelijkheid zelf. Juist daar ontstaan misverstanden, wantrouwen en oplossingen die op papier kloppen, maar in het dagelijks leven niet werken.

Dat inzicht bracht me naar de filosofie. Niet omdat ik de praktijk wilde verlaten, maar omdat ik haar beter wilde leren begrijpen. Filosofie leerde me zorgvuldig te denken en vanzelfsprekendheden te bevragen. Actieonderzoek leerde me dat denken pas waarde krijgt wanneer het begint bij de werkelijkheid van alledag. Sindsdien zijn reflectie en praktijk voor mij geen tegenpolen meer, maar twee kanten van dezelfde medaille. Vandaag komen die werelden samen in mijn werk.

Laten we van start gaan.

Voor een lezing, een filosofiecafé, een filmavond of een actieonderzoek naar een vraagstuk waar je al lang mee worstelt.

Een lezing boeken via Speakers Academy